ΕΙΚΟΝΕΣ

Κώστας Βάρναλης, [Να σ’ αγναντεύω θάλασσα]

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα,να μη χορταίνω απ’ το βουνό ψηλάστρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνωαπ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο,όντας μετ’ άξαφνη νεροποντήχυμάει μες απ’ τα σύννεφα θαμπωτικά γελώνταςήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,οι κάβοι, τ’ ακρόγιαλα σαν μεταξένιοι αχνοίκαι με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβιν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτουτην κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα,τα χρυσόπευκα, κι ανθός του μαλαμάτουνα στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τουςως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτακι αυτά μες στ’ όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μουμε μάτια να σε χαίρομαι θολάκαι να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένουςκαι να με πας πολύ μακρυά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση,μακρυά πολύ κι από τους μαύρους κολασμένους